osamenta

Frederick Amat. Escenarios (1994-2007)

A B.

Osamenta

Lo invertebrado es lo insensato.

Ya llega la noche haciendo crujir sus huesos al sentarse
al ponerse de cuclillas
guarda los cuchillos debajo del agua.

El corazón tiembla a oscuras en el piso de arriba
se oye un grito que despierta a los vecinos.

Este niño tiene miedo al agua
–mira cómo tiembla–
la arena y el agua clavada en la garganta.

¿Cuál es la noche que se esconde en tu sábana?

Noelia Pena, 2015

pasar

HORST P. HORST. Edith Sitwell, New York, 1948

PASAR

Será un breve pasar entre la ceniza y el viento.
Una suave tentativa, un tenue soplo
a las puertas del silencio. Una pérdida
de todo, del propio sentido y del deseo.
Ser nada pero habitar el instante y sus murmullos
en la infinita dispersión. Entre ruinas,
en los confines de una tierra cenicienta
donde las nubes y los árboles se confunden,
todo tiene sabor a destino y a principio,
a plenitud o nada. Y la palabra vibra
silenciosa, unánime, casi ebria
de un dios vegetal entre cigarras.
El mar ya centellea. El exilio casi cesa.
Lo que es breve perdura en grávida levedad.

*

PASSAGEM

Será uma breve passagem entre a cinza e o vento.
Uma suuave tentativa, um ligeiro sopro
às portas do silêncio. Uma perda
de tudo, do própio sentido e do desejo.
Ser nada mas habitar o instante e os seus murmúrios
na infinita dispersão. Entre ruínas,
nos confins de uma terra acinzentada
em que as nuvens e as árvores se confundem,
tudo tem sabor a destino e a princípio,
a plenitude ou nada. E a palavra vibra
silenciosa, unânime, quase ébria
de un deus vegetal entre cigarras.
O mar xintila já. O exílio quase cessa.
O que breve perdura em grávida leveza.

António Ramos Rosa: Facilidad del aire, ediciones del oriente y del mediterráneo, Madrid, trad. de Clara Janés, 1998, pp.18-19

coiraza

Albert Lynch: Jeanne d’Arc (1903)

coiraza

co tempo
unha vaise convencendo
de non estar feita
para estas cousas
faise forte
arma a súa coiraza
deféndese das arremetidas
dos malvados
das feridas
xa non agarda finais felices
nin bicos con fundido en negro
nin apertas de madrugada

mais de golpe
chegas ti
sen avisares

e a miña coiraza na tinturaría

non sei se terei coraxe abonda
amor
para quererte

apértasme no medio da noite
a min
que nin sequera
sei anoar ben os cordóns
dos zapatos

a dureza levoume
a engano

unha cae na conta
ao final
unha cae na conta
o corazón bate
trémenme as mans

ao final caio na conta

coraxe nunca foi sinónimo de coiraza

Noelia Pena, 2009

inconmensurable balea

Bianca de Vilar. Journey

 

(E todo por facer da vida unha dose indolora verdadeira existencia, co seu sol e a súa sombra. E do Soño Eterno, do “Big Sleep”, outro máis pequeno…)

IF I DIE BEFORE I WAKE…

O pasado apodrece baixo terra
e o presente non flúe,
é un río morto.

Pero esta vez non haberá resurrección
e o futuro é por forza alleo a min.

Lois Pereiro (nadal, 92)

Inconmensurable balea

É si alleo, alleo coma o son as bolsas do Gadis, que fixeron súa a celebración do teu falecemento, bolsas de plástico, moitas das cales acabarán no estómago dunha balea. Dígome por forza non gastes tanto plástico, aprovéitao. Balea, balea, balea. Estómago dunha balea. E non o gasto. Mais cando esas bolsas cheguen ao estómago da balea atoparante a ti dentro. Estarás alí, se cadra encartando bolsas de plástico tremando da man dun neno, dous nenos, cantos nenos, que xogan ao lazo coas bolsas de plástico, esa sensación de quedarse namais un segundo sen alento antes de recuperalo e ás veces falla ese alento, ese segundo, quita daí todas esas bolsas de plástico, arrédaas de min, deixa que eu che axudo. O pasado apodrece e o futuro. Que futuro é este dentro dunha balea de plástico? O estómago cheo de rapaces devorados.

If I die before I Wake… Non te enterarás de nada, non saberás como son os teus sepelios, como moitos e moitas din que che queren, que che quixeron. E eu non sabía quen eras. Merquei os teus libros porque sabía que tiña que facelo. Onde nacen esas obrigas con quen un non sabe quen é, de quen un non sabe qué é agás unha bolsa de plástico que se levanta co vento? Quizais algunha levantouse co vento e foi alto o vento como son as veces as mans, tamén de plástico coas que se serve a verdura e máis os pementos e máis as cenorias. Esas mans de plástico ás veces na rotonda fan danzas macabras, mans invisibles de plástico izadas ao ceo, que tamén é outro río morto. Mais a túa bolsa de plástico tiña un nome, tiña una cara, tiña o teu rostro, unha data ao principio, unha data ao final, todo moi ben reglamentado. Ahí estaba todo, todo o que era propicio. Uns cantos versos. Na radio unha nena, unha nena pequena, quen o diría, lería algún daqueles versos, versos que son por forza fortes de máis para que unha nena poidera lelos, e por iso foi necesario que os lera unha nena. Quen sabe, que espanto. Segues a facer e desfacer nós nas bolsas de plástico dentro da balea, arredando os nenos. Fálalles aos nenos, non deixes que xoguen coa bolsa de plástico. Que só recorten os versos. Recortade só os versos. Non xoguedes ao último alento. A ese non. Que non sexa río morto río que non flúa morto que non sexa morto río o río río.

Noelia Pena, abril 2017

Morgue

Amat madrid 0004

Frederick Amat. Sogas nº1 (2008)

Morgue

 

El poeta se desvela. La hoja degüella la noche. El poeta enciende la luz de la
cocina abre la puerta del frigo
busca algo que corte una hemorragia.

Pero ¿qué harás con la noche descabezada?
Envolverla en papel frío.

El poeta toma las constantes a la noche
mide la temperatura el pulso hunde su mano en la frente
demora la hora del beso

Visita cada noche el poeta sus poemas
de amor
el corazón incandescente.

Noelia Pena, 2014

demostrar

László Moholy-Nagy - Bridges 1 K 33, 1920László Moholy-Nagy: Bridges 1 K 33 (1920)

Hoy se oye tan a menudo, profanada, la pregunta de Hölderlin: ¿Para qué poetas en estos tiempos de penuria? Otra pregunta no menos justificada sería: ¿Y para qué poemas? ¿Qué hay que demostrar y a quién? Si los poemas no tuvieran que ser una demostración de nada, tendríamos que atenernos a que estimulan la memoria.

Ingeborg Bachmann: [¿Para qué poemas?], en Literatura como Utopía, Pre-Textos, Valencia, Trad. de Mónica Fernández Arizmendi y Àngels Giménez Campos, 2012, p.87

Cicatriz / Scar

Mario Lasalandra- Scarecrow, 1968Mario Lasalandra: Espantapájaros (1968)

Luis Seoane

(Buenos Aires, 1910 – A Coruña, 1979)

 

THE PAST

Those who want the oblivion,
drown the memories,
they might forget us aswell.
Neither they remember our name,
this or that,
any old anecdote,
a memory of friendship,
the common cry of the past.
Throw they our name
to the cramped cave of the dead
they want to forget.
Throw they our surname
syllabe by syllabe,
letter by letter,
behind the fence of the common grave.
Might they throw into those ashes
the flag that one day we raised together,
the panthom of those dead
that been forgotten are killed again.
Anyway,
even so,
they couldn’t either forget this second death.
Someone, fearless,
carefully to honour the dead,
we don’t know who,
most surely not born yet,
will remember.
He will inherit into his blood the memory
and will offer
in the petos* of the souls
a new love to freedom.
We will awake** forever,
even from the grave,
in the tomb,
with Santa Compaña*** through the paths,
after so many times dead.

Scars (1959)

_______

*Tradicionally, in Galician culture “petos” are a little kind of boxes that held money for the souls. These boxes were usually put by the feet of religious sculptures and inside cruceiros. Cruceiros are constructions made by stone that have a cross on the top to honor Christ. We can still see them along Galician geography, specially in small villages where the cult of the dead is very rooted.

**In Galician the verb “acordar” has two main meanings: one is related to being awake and the other is related to remember. In this poem there is a play with the two meanings.

***In Galician tradiction, “Santa Compaña” is a legendary group of souls that wander eternally looking for new souls. It is believed that those who see Santa Compaña are watching their own death.

*

O PASADO

Quenes quer o esquecemento,
afogar os recordos,
que tamén nos esquezan.
Tampouco acorden o noso nome,
esto ou aquelo,
una anédota calquera,
a lembranza da amistade,
o berro común do pasado.
Guinden noso nome
á preta cova dos mortos
que eles queren olvidar.
Boten noso apelido
sílaba a sílaba,
letra por letra,
tras a cerca do caveiro común.
Alancen entre isas cinzas
a bandeira que un día erguemos xuntos,
as pantasmas de aqueles mortos
que esquecéndoos voltan a matar.
De calquer xeito,
aínda así,
tampouco podrán esquecer esta segunda morte.
Alguén, sen arrepiarse,
coidadoso de honrar ós mortos,
non sabemos quen,
con seguranza aínda non nacido,
fará memoria.
Herdará no seu sangue o recordo
e oferecerá
nos petos das ánimas
un novo amor á libertade.
Nós acordaremos sempre,
aínda dende a fosa,
no caveiro,
en Santa Compaña pol-os camiños,
despois de moitas vegadas mortos.

As Cicatrices (1959)